ในหลายครั้ง วิชาความรู้ต่างๆ มักมีระดับความยากง่ายให้เราไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ระหว่างทางการไต่ขึ้นไปก็ทำให้เราเจอเรื่องราว สภาวะ ความรู้สึกที่หลากหลาย เราอาจเจอความตื่นเต้น ตื่นกลัว ความยากทรมาน ความกังวล ความสนุก ความท้าทายต่างๆ หรือบางครั้งเราก็อาจไปเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดโดยไม่รู้ตัว เช่น ความธรรมดาในคลาสที่น่าจะซับซ้อนขึ้น และนั่นคือ สิ่งที่เรารู้สึกเมื่ออยู่ในคลาสวิชา Advanced Learning Facilitation…

เมื่อพูดถึงละคร เรามักนึกถึงละครในทีวี ละครบนเวที การแสดง ดารา นักแสดงมืออาชีพ ส่วนใหญ่เป็นภาพในเชิงเพื่อความบันเทิง แต่ไม่กี่วันที่ผ่านมา เราพึ่งได้เรียนรู้ว่า มันยังมีอีกศาสตร์หนึ่งที่ใช้ละครเป็นเครื่องมือสื่อสารในเชิงการเรียนรู้ โดยอาศัยกระบวนการละครพาเข้าไปใคร่ครวญ รู้สึก เรียนรู้กับเรื่องราวต่างๆ และแน่นอนตัววิธีการมันคนละอย่างกับละครในแบบที่เราเคยสัมผัส ในฐานะคนที่ไม่เคยแตะละครไปมากกว่าการเสพย์เพื่อความบันเทิง หรือความงามทางศิลปะ เริ่มแรกก็ยังนึกไม่ออกว่ามันจะมาใช้เพื่อการเรียนรู้ได้อย่างไร มันจะมาช่วยสร้างประสบการณ์ให้ผู้เรียนได้ยังไงนะ ในหัวมีแต่ภาพการเล่นละครเท่านั้น ซึ่งที่จริงภาพแบบนั้นก็ไม่ได้ผิดอะไร…

ช่วงนี้เมื่อปีก่อน เราได้มีโอกาสเรียนวิชาหนึ่งที่ถือว่าเป็นวิชาเปลี่ยนชีวิต เป็นวิชาที่เราบันทึกไว้ใน milestone ตัวเอง และอยากส่งต่อความคิดออกไปมากที่สุด วิชานั้น คือ Process and Management of Transformation หรือกระบวนการและการจัดการความเปลี่ยนแปลง วิชานี้เป็นหนึ่งในวิชาของคณะ Learning Sciences and Education ในคำอธิบายรายวิชาเขียนเอาไว้ว่า…

หลายปีก่อน เคยไปวิ่งที่สวนลุมพินี  วันนั้นไปด้วยใจอันน้อยนิดในแบบคนที่ไม่ได้อินแต่อยากลดน้ำหนัก และแน่นอนก็ทำได้ไม่นาน สักพักเราก็เลิกๆ ลืมๆ การออกกำลังกายไปเหมือนเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่เราจำได้ไม่ลืมจนวันนี้ คือ คำบนหลังเสื้อของนักวิ่งคนหนึ่ง ประโยคธรรมดาๆ ที่สำหรับเรามันกลายเป็น the best word of เสื้อวิ่ง ที่ไม่มีคำไหนล้มตำแหน่งได้จนวันนี้ คำนั้น คือ…