trust the process
ทวิตเตอร์เมื่อ 2 ปีที่แล้ว เป็นช่วงเวลาที่เราโบยตีด่าทอตัวเองมากที่สุดในชีวิต เนื่องมาจากการค้นพบและตระหนักในตัวเองว่า ตัวเราเองช่างปลอมเหลือเกิน ไม่จริงใจ เล่ห์เหลี่ยม หลอกลวง ประดิษฐ์ แผนการ สร้างภาพลักษณ์ที่ดูดีขึ้นมาเป็นเกราะหุ้ม ปกปิดความกังวลและไม่มั่นใจในตัวเอง เพราะเรารู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง ไม่ได้มีอะไรดีสักอย่าง ทั้งๆ ที่หลายครั้งก็มีผลงาน มีผลความสำเร็จให้พอดีใจอยู่บ้าง แต่ก็กลับทับถมตัวเองด้วยความคิดที่ว่า เรื่องดีๆ…
มันเริ่มจากการตั้งเป้าไว้ต้นปีว่าปีนี้จะลองทำอะไรใหม่ๆ มากขึ้น และสิ่งใหม่ๆ ที่เราทำในช่วงเดือนเมษายน ก็คือ การไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อน และนี่คือทริปเที่ยวระยะยาวกับเพื่อนครั้งแรกในชีวิต (ถามจีงงงงง) มันดูเป็นเรื่องง่าย ที่แค่นัดแนะกันไม่กี่วัน การจองตั๋ว จองที่พักก็เกิดขึ้น process ทุกอย่างสรุป จบ ครบในเวลาอันสั้น จะมีแค่อย่างเดียวที่ยากที่สุด (และมักยากเสมอมา) ก็คือ ใจของเราเอง…
ได้แวะไป MUJI HOTEL ที่ GINZA มา บังเอิญเจอ Exhibition “Design emerging from words The Chestnut Tree Project” งานนิทรรศการเล็กๆ ของมูจิที่ชวนคนมาสะท้อนความคิด ค้นหาคำตอบ กับคำถามที่ว่า…
มนุษย์เราเติบโตมากับประสบการณ์ ความรู้ที่สะสมอยู่ในตัว ไม่ว่าจะเป็นความรู้เพื่อการดำรงชีวิต ความรู้เชิงความสัมพันธ์ วัฒนธรรม ค่านิยม ทัศนคติต่างๆ ซึ่งหล่อหลอมให้เรากลายเป็นคนฉลาด, คนมีความคิด, คนที่กาลเทศะ, คนอยู่เป็น ฯลฯ เมื่อไหร่ที่เราเจอสถานการณ์ใดๆ เรามักนำความรู้เหล่านั้นออกมาใช้เพื่อตีความหมาย หรืออธิบายสร้างความเข้าใจทั้งให้กับตัวเองและคนรอบข้าง ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลก เพราะก็เป็นกลไกในการดำรงอยู่ของผู้คน แต่สิ่งที่เราอาจไม่ได้เอะใจ นั่นก็คือ ระดับความเร็วที่ความรู้เราทำงาน…
คงเพราะคุ้นชิน คงเพราะเป็นเรื่องที่ปกติ คงเพราะมันวนเวียนอยู่ในชีวิต ความสัมพันธ์แบบ “เพื่อน” เลยดูเป็นอะไรเรื่อยๆ สำหรับเรา ไม่เคยได้กลับมาใคร่ครวญ สะท้อนย้อนคิดถึงความหมายความสัมพันธ์นี้เลย ยิ่งในวัยเกือบ 30 แบบนี้ ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรามองคำว่าเพื่อนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ หรือเปล่า หรือมันมีความหมาย รูปแบบอะไรที่เปลี่ยนไปบ้าง จนเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ที่ผ่านมา…
