คงเพราะคุ้นชิน คงเพราะเป็นเรื่องที่ปกติ คงเพราะมันวนเวียนอยู่ในชีวิต ความสัมพันธ์แบบ “เพื่อน” เลยดูเป็นอะไรเรื่อยๆ สำหรับเรา ไม่เคยได้กลับมาใคร่ครวญ สะท้อนย้อนคิดถึงความหมายความสัมพันธ์นี้เลย ยิ่งในวัยเกือบ 30 แบบนี้ ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรามองคำว่าเพื่อนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ หรือเปล่า หรือมันมีความหมาย รูปแบบอะไรที่เปลี่ยนไปบ้าง จนเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ที่ผ่านมา…

“จงอย่าหยุดเรียนรู้” “ขอให้เป็นนักเรียนรู้อยู่เสมอ” “เป็นคนรักการเรียนรู้นะ” เดี๋ยวนี้เรามักได้ยินคำประมาณนี้กันบ่อยๆ (อาจไม่เหมือนแต่น่าจะใกล้เคียง) อาจจะด้วยสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงในมิติต่างๆ ที่ทำให้สังคมเริ่มตื่นตัวว่าเราไม่สามารถหยุดอยู่กับความรู้ชุดเดิมๆ ได้อีกแล้ว แต่เราต้องปรับตัว เปลี่ยนแปลง และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ การเน้นย้ำให้เราจงเรียนรู้อยู่เสมอ จึงเป็นสิ่งที่เราได้ยินมากขึ้นในปัจจุบัน ที่ผ่านมาเราไม่เคยรู้สึกพิเศษอะไรกับคำว่า “การเรียนรู้” คิดไปว่าเราเองก็มีพื้นฐานเรื่องนี้อยู่แล้ว ไม่เห็นจะยากอะไรเลย เป็นมาตั้งแต่เด็กจนโต ในโรงเรียนมาจนถึงมหาลัย จนถึงชีวิตทำงาน…

ผ่านมาแล้ว 15 วัน นับตั้งแต่เข้าสู่ปี 2019 อย่างเป็นทางการ เป็น 2 อาทิตย์ที่ผ่านไปรวดเร็วกว่าที่คิด จากที่ตั้งใจว่าจะเขียนสรุปเรื่องราวของตัวเองตลอดปีที่ผ่านมาภายในช่วงปีใหม่ แต่ก็เขยิบช้าออกมาเรื่อยๆ เพราะไม่รู้ว่าจะสรุปว่าอะไร ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเราอยากจะเห็นเรื่องราวแบบไหนของตัวเอง ถึงไม่สามารถอนุญาตให้ตัวเองลงเอยกับข้อสรุปอะไรได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรู้สึก ความสำเร็จ การเรียนรู้ ความผิดพลาด หรืออะไรก็ตาม แปลกดีเหมือนกันที่เกิดสภาวะนี้กับตัวเอง…